به مجموعه‌ای از الگوها، شبکه‌ها (گریدها) و قالب‌های هندسی گفته می‌شود که برای طراحی و ترسیم دقیق خط کوفی بنایی (Square Kufic یا Banna'i Kufic) استفاده می‌گردد. این گریدها معمولاً بر پایه مربع‌های منظم ساخته شده‌اند و هر حرف یا کلمه را به صورت ماژولار و پیکسلی (مانند آجرچینی) تعریف می‌کنند تا هنرمند یا طراح بتواند بدون انحراف، ترکیبات پیچیده آیات قرآنی، اسامی خداوند، عبارات مذهبی یا طرح‌های معماری را روی کاغذ، دیجیتال یا حتی سطوح واقعی (مانند کاشی و آجر) اجرا کند. این مجموعه‌ها امروزه در آموزش خوشنویسی، طراحی گرافیک، فونت‌سازی، معماری اسلامی مدرن و حتی هنر دیجیتال بسیار محبوب هستند و اغلب شامل صدها الگوی آماده برای کلمات کلیدی، آیات کوتاه و قاب‌های تزئینی می‌شوند.
این هنر ریشه در فرهنگ و تمدن ایرانی دارد و از طریق مسلمانان ایرانی به جهان اسلام گسترش یافت. خط کوفی بنایی در قرن ۱۲ میلادی (دوره سلجوقی) در ایران به اوج رسید و به عنوان یک نوآوری معماری-خوشنویسی، آجرها و کاشی‌های لعاب‌دار را مانند پیکسل‌های رنگی به کار گرفت تا کلمات مقدس را روی دیوار مساجد، مقبره‌ها و بناهای عظیم (مانند مسجد جامع یزد، گنبد سلطانیه یا بناهای تیموری) بنویسد. هرچند ریشه‌های اولیه کوفی به شهر کوفه در عراق برمی‌گردد، اما شکل مربعی و بنایی آن عمدتاً توسط معماران و خوشنویسان ایرانی توسعه یافت و به یکی از زیباترین جلوه‌های هنر اسلامی تبدیل شد که نشان‌دهنده تلفیق هندسه، معماری و معنویت در فرهنگ ایران پس از اسلام است.